aslında ne kadar tuhaf değil mi? ezbere bildiğinizi düşündüğünüz şeylerle daha sonraları süslü bir cümlede karşılaştığınızda sürekli bir inanç kavramının nüksetmesi. bir şeylerin değişebileceğine tekrar inanmak ve her seferinde son olduğunu söyleyerek, bir sonrakine daha sıkı bağlanmak. acaba tek başımıza sürdüremeyeceğimizi düşündüğümüz bu hayat, düşündüğümüz kadar zor olabilir mi ya da çekilmez?
kim bilebilir, belki de her şey gözüktüğünden daha kolaydır. ya da şu an yaşadıklarımız en kolayı olabilir, bu biraz korkutucudur ama ihtimaller her zaman vardır. sanırım biz zor bir dönemde yaşıyoruz ve en kolay dönem bir gün yaşanacak olan hiçliktir. duygusuz ve acısız bir uykuya ihtiyaç var, yoksa bu kadar acıyla dengesiz bir düşüş olacaktır çekilen köprü de, sırat kuyruğunda.