Kıyamıyordum.
Çok mutluydun, gülüşüne kıyamıyordum. Bu yüzden hayallerini yarım bırakmak bana gaddarlık gibi geliyordu.
Oysa ben de mutluydum. Ama biliyordum; gerçekler bir gün ikimizin de yollarını ayıracaktı. Belki bedenim bir başkasının yanında bir evlilik bulacaktı, ama kalbim her daim sana ait kalacaktı.
En acısı da buydu zaten. Ben bunu biliyordum. Senin şimdi gözlerin ışıldayarak kurduğun hayalleri, gözlerim dolu dolu dinliyordum. İçimde büyüyen hüznü saklıyor, sana belli etmemeye çalışıyordum.
Çünkü kıyamıyordum.Ne hayallerine, ne gülüşüne, ne de sana.