Abdullah Bakır
@gezer_okur_yazar
Öğretmen
Yüksek lisans
Gaziantep
Adıyaman
91 okur puanı
Ağustos 2024 tarihinde katıldı
Sıfır beklentiyle okumaya başladığım kitap bana güzel bir sohbet etmişim hissi verdi. Sade olanın olanca görkemi ile kucakladı beni kitap. Şimdi en içime dokanan yeri paylaşacağım
“Daha fazlasına sahip olduğumuzda "daha fazla" olacağımızı zannediyoruz diye. Elli milyon ton atık, elli milyon kez ölen vicdanımızın ağırlığı. Kurşunla ağırlasan çocuk kanları, bizim hafifleyen insanlığımızın bedeli.
Çağın hastalığı değil bu, çağın kendisi hastalık; biz de bu hastalığın elli milyon tonluk belirtisiyiz işte. Suyun, gözyaşına dönüştüğü yerleri göremiyoruz çünkü ekranlarımız çok parlak. O çocukların nasır tutmuş ellerini göremiyoruz çünkü kendi ellerimize sürdüğümüz kremler çok pahalı. Kendimizi değerli hissetmek için edindiğimiz her şey, başkalarının değersizleştiği bir denklemde çözülüyor. Kendi içimizi tamir etmeye çalışırken başkasının dışı dökülüyor. Onların oynayamadığı oyunları faturası bizim oynadığımız sanal oyunlarla ödeniyor.
Tek bir akıllı telefon yalnızca metal değil, su da tüketiyor. Yaklaşık on üç ton su, hammadde ile devre kartı arasında buharlaşıyor. Çölde kana kana içecek su bulamayanların dudaklarına ulaşamadan fabrika bacalarında buharlaşıyor.”
Kör Baykuş kitabını Behçet Necatigil çevirisiyle YKY yayınlarından okudum önce. O kadar zorlandım ki. Anlaması hikayenin içine girmesi çok zor oldu. Çeviren kim olursa olsun aslından çevrilmeyince kitap eksik kalıyor. Behçet Necatigil Almanca’dan Türkçe’ye çevirmiş. Ayrıntı yayınlarından okuduğum bu çeviri ise Mehmet Kanar tarafından Farsça aslından çevrilmiş ve çok başarılıydı. Ayrıca kitabın dizgesini de çok iyiydi. Bölümlere ayrılmış okuması daha rahattı. İyi ki sadece YKY yayınlarından çıkan çeviriyi değil de bunu da okumuşum. Kitabı daha iyi anladım ve yeniden çok sevdim :)
9/10
Bu kitabı nasıl tarif etmeli bilmiyorum. Başladım anlamadım bıraktım tekrar başladım üç dört kez en başa geldim tekrar okudum. Bitirince boş boş duvara baktım. Ben ne okudum şimdi. Üzerine düşünüp düşüncelerimi demlemeli tekrar bakmalıyım ne okuduğuma.
Karakterler tek kişi midir? Sadık’ın kendisi midir? Yoksa Tanrı mıdır? Kimdir erkek karakterler. Kız kimdir “kahpe” karısı kimdir?
Kızın gözlerinde, hayatının bütün acı macerasının akıp gittiğini görür; resimleri karşılaştırınca da anlar ki, çok zaman önce bir kader arkadaşı vardır; lanetlenmiş ve kendisi gibi acılar çekmiş bir ressamdı bu. Zaman ve mekan anlamsızlaşır gözünde. Artık bilmez olur, Hayyam'ın doğduğu kentte, Nişabur'da mı, İran kültürünün eski merkezlerinden Belh'te mi, yoksa Benares'te mi yaşamıştır ya da yaşamaktadır. Güzelliği, safiyeti aramış olanların hepsi, yanan mumlar gibi eriyip tükenmişlerdir. Bu düşünce yatıştırır onu. Hatta ihtiyar hurdacı, evreni simgeleyen eski püskü öteberisiyle, evet o ihtiyar hurdacı da bir zamanlar çömlekçiydi, kendisi gibi sanatkar yani. Yalnız ölüm kurtarır, bizi bütün aldanışlardan bir ölüm kurtarabilir, ama ancak şu ölüm: Bize yeni yeni azaplada dolu ahreti lütfedecek olan değil de, bizi hiçlik ülkesine, boşluklara gömecek olan ölüm. Burada da ustayı hatırlayacağız. Hayat ve ölüm, ebedi bir çemberdir. Parçalanır, toprak oluruz, toprağında yeni çömlekler, testiler yapılır; ama ölümden sonra yaşamayı sürdürmek konusunda hiçbir şey bilinmez.
