boş küvetin yanına çökmüş, saatlerdir soğuk fayansta gözlerini karşısındaki boyası yer yer dökülmüş olan duvara dikmişti. Kımıldamıyordu o hareket etme gücünü kendisinde bulamıyordu saatleri geç günlerce, aylarca bu halde kalmak istiyordu hiçbir şey yapmadan tek bir kelime bile etmeden.. niye kendisini şuan şu dakika öldürmüyordu da sadece acı çektiriyordu?
ölmek istiyordu ama kendisine de zarar veremiyordu, korkaktı sanırım onun kendi tabiriyle
hep öyleydi aslında; başkalarıyla birlikteyken sözcüklerini hep tartar düşünür karşısındakini sinirlendirmemek için tüm çabasını sarfeder onunla birlikte vakit geçirsin diye elinden ne gelirse yapardı ama sonunda hep terk edilen o olurdu yine ve yine
niye kimse sevmezdi onu? çok mu çirkindi konuşması mı ilgi çekici değildi yoksa aptal mıydı?
yalnız kalmamak icin savaş veriyordu ama şuan soğuk banyo fayansı üzerinde tek başına oturup nerde yanlış yaptığını düşünüyordu
hayat çok zordu ciddi anlamda çok zordu
seni hep doğru şeyler yapmaya zorlardı ama sonunda doğru yaptığın için seni ayıplardı
Çünkü dünyanın doğrusu da ya yanlışı yoktu
Dünyanın güçlüsü ve zayıfı vardı bunu eninde sonunda öğrenmişti
ama olmadığı gibi da davranamazdı
bir ceylan nasil aslan olabilirdi ki
Bu aykırıydı