Onu bekliyorum, evet , her gün, her an bekliyorum , ama tuhaf bir bekleyiş bu. Umutlanmadan , hatta sanki hiç önemsemeden bekliyorum. Bir üzüntü hissetmiyorum artık . Bu bekleyişin en önemli yönü, sürekli bir durum olması ; düşüncelerimin, hayatımın doğal bir parçası gibi.