Gizem Özcan
@gjeemania
Bulunduğu durumu tanımlaması gerekse buna ruhunun hafiflemesi derdi. Affetmişti, kabullenmişti, dinginleşmişti. Büyümüştü biraz da. Belki biraz da değişmişti. Acı çekmişti besbelli değişirken, değişim öyle kolay gelmezdi. Sevmişti bu halini. Yağmuru daha çok hissetmek, kuş seslerinde dinlenmek, deniz kokusunda yavaşlamak istiyordu. Yavaşlamıştı da. Yaralarının kabuk bağlamasına izin vermemesi kendi tercihiydi besbelli. Ruhunun derinlerinde gezindi uzun süre. Kendine bile kızmadı hayret. Oysaki uzun süredir husumet içindeydiler. Sevmişti bu halini, yargılamadı kendini belki de ilk defa, incitmedi. İncindiği hallerini, incindiği yerlerini sevdi. İlk kez bu denli yaşamak istedi.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Hayatı çok ciddiye alıyorsun demişti geçmişten biri. Hala sesini duyarım ara sıra. Ne zaman kendimi boğsa sesim, onun sesi kulağıma gelir. Hayatı ciddiye almak derim kendi kendime nedir ki? Böyle yaşanır diye bilirim ben. Çeyrek asırdan fazlasını böyle yaşadım. Ciddiye alarak, önemseyerek, kabuğumda kalarak. Kırılmasın diye tek bir hücrem kendimi sayısızca kırarak. Bilmediğim bir dili tercüme etmeye çalışıyor gibi hissederim bazen. Eğreti geldiğinde kendime hislerim, dönüp gerçekliğimi kendimden gizlerim.
Kafamın içinde binlerce sekme. Herbiri ayrı telden çalıyor. İhtimaller denizinde debeleniyorum. Birden kopacak gibiyim gerçeklikten. Büyütmeye çalışıyorum kendimi, kendi kendime. İçimdeki bu tuhaf histen kurtulamıyorum. Kendi sesimi duymaktan o kadar uzağım ki. Kafamın içinde dönen duran bu tuhaf sesler kimin bilmiyorum. Ne zaman kaybettim gerçek beni, hiç bulmuş muydum, nerede aramalıyım. Yerim neresi bilmiyorum. Yardım et bana ne olur. Kafamın içini sakinleştir, kalbimin sesini ver. Bana yardım et biraz.