Çocukluğun en kırılgan tarafı bu sanırım. Kin tutamıyorsun ama onun dışında her şeyi tutuyorsun; günü geldiğinde kendini başka kimsenin edemeyeceği şekillerde sabote etmek için.
İki insan arasında hep tek yol var sanıyordum o güne kadar. Sen birine kendini ne kadar yakın hissedersen o da sana o kadar yakın hisseder. Oysa hossedilen yakınlık başkaydı, gerçekte olan başka. Iki insan arasında her zaman iki yol vardi. Sen onu yanında sanırken o seni köprülerin ardından izleyebilirdi. Herkesnkendi aklının içinde yaşiyordu. Ver gerçegi bilemezdin.
Gizli bir plajımız vardı. Ya da biz öyle olduğunu düşünmeyi seviyorduk. Sahip oldukların azsa onları olduğundan daha anlamlı görme eğiliminde oluyorsun.