“Ve kader ve yaşam adına başıma ne gelirse bundan böyle — içinde mutlaka bir gezginlik ve dağa tırmanma da olacaktır: çünkü sonuçta insan yalnızca kendi kendini yaşar.
Henüz raslantılarla karşılaşabileceğim zaman çoktan akıp gitti; bundan böyle, daha önce benim olmayan ne çıkabilir ki karşıma!
Tek geri gelen, eve, bana dönen, sonunda yalnızca kendim olabilirim — ve bir de kendimden uzun süre uzaklarda, türlü şeylerin ve raslantıların arasına benden saçılıp kalmış ne varsa.
Ve bildiğim bir şey daha var: şimdi son doruğumun ve benim için en uzun süre saklanmış olanın önünde durmaktayım. Ah, şimdi en çetin yoluma koyuldum işte! En yalnız gezime çıktım!”