“İnsan duygusunun başıdır korku. Korku her şeyi siler. Korku olmasaydı, köpekler sahiplerinin karşısında boyun eğmezdi. Onları susturan kırbaçların korkusundan başka bir şey değil.”
O günler en iyisiydi ya da en kötüsüydü, akıl çağıydı ve aptallık çağıydı, inançlar zamanıydı ve inançsızlıklar zamanıydı. Işık mevsimiydi ve karanlık mevsimiydi, umut baharıydı ve umutsuzluk kışıydı; yaşayabilmek için her şey vardı önümüzde; hepimiz doğrudan cennete gidiyorduk, hepimiz doğrudan cehenneme gidiyorduk. Kısacası o günler tıpkı şimdiki gibi o kadar uzaktaydı ki kimileri iyi ve kötü şeylerin üstünlük derecelerini karşılaştırdığında, o günlerin gelmiş geçmiş en iyi günler olduğumda ısrar ediyorlardı.