Kendimize fikirlerimizin nadiren dışarı çıktığı ve başkalarınınkinin asla giremediği bir içsel yalnızlık alanı yaratamadıkça, sırf şu ya da bu duyguyla ya da sabit bazı ilkeler üzerine kurulu bir yaşam sürdürmekle kalıcı bir mutluluğa erişmemiz pek de mümkün görünmüyor.
Y: Yaşamaktan hiç kaçmadınız siz.
A: Her zaman kaçtım.
Y: Yaşanması yaşanmaya benzeyen şeylerden demek istiyorum..
A: Yaşanacak fazla bir şey yoktu zaten...