Kitabın kapağında "Ölümlerine yakın sevilir babalar," diyor. Ah, ne bilirler; ben seni hep sevdim, belki sadece ben de ölümüne yakın daha çok gösterdim.
"Hayat seni sürekli kendini ispatlamaya çağırıyor" satırlarının annemden çıkması bana öyle ironik geliyor ki. Sanırım belki hemen her dediğinin aksini yaptığımdan, belki çok dikbaşlı davrandığımdan, bilmiyor, ama şu hayatta beni bir şeyler ispatlamaya çağıran ya da benim bir şeyler ispatlamaya çalıştığım yegâne kişi her daim annem oluyor. Üstelik bunun için baskı kurması da gerekmiyor; beni sevmesi yetiyor!