Bir kez daha anladı ki insan insanın zehrini alır. Ama onu zehirleyenler de insandı; başka insanlar , soğuk, uzak, acımasız insanlar. O zaman belki de doğru olan şuydu: seven insanlar birbirinin zehrini alır, birbirine şifa olur, birbirini kurtarır. Böylesi daha gerçek, daha insani. Sartre’nin “ cehennem başkalarıdır, “ sözüyle de çelişmiyordu bu; çünkü yaşamımız boyunca size değenlerin bazıları cehennemi yaşatır – ayazda titretir, demir parmaklıkların ardında çürütür – bazılarıysa cenneti sunar; sıcacık bir Kucakla sarar, masum bir gülüşle hayata döndürür.