plüton
@goddarwin
serius est quam cogitas sed dum vivimus vivamus
Şu anda okuduğu kitap
her şeyi eskiden olduğu gibi, kapalı bir odayı açarcasına bulmak istiyordum
ne kederli ne kibirliydi, yalnızca yalnızdı
karanlık ve soğuktu, kendime yoğunlaşıp dua etmeye çalıştım; günlük ağacı tütsüsünün ve taşların o eski kokusu, bana tanrı’nın yaşamı değil de ölümü önemsediğini hatırlattı. tanrı’yı biraz duygulandırmak için sanki inançlı biriymişim gibi mantık yürütüyordum - yaşamaktan vazgeçmiş olmak, kan dökmeye hazır bulunmak gerekiyordu. kilisedeki din derslerinde öğrenirken o din şehitlerini düşünüyordum. onların aradığı huzur, öte dünyanın huzuruydu, hepsi kan dökmüştü. benim istediğim bu değildi.
kendimi düşünmüyordum, korkmuyordum hiç. beni altüst eden, olayların böyle beklenmedik ortaya çıkışıydı.
korkmadım. yüreğimin bin parça olduğunu hissetmedim. aylardır bu ânı, bu darbeyi bekliyordum. ya da belki bir şey gerçekten başlayınca daha az korkuluyor, çünkü artık o belirsizlik ortadan kalkıyor. onların heyecanı bile korkutmadı beni