gökçe.
@gokcefalaniste
23 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Birini sevmenin cesaret gerektirdiğini biliyordum, sevmek başlı başına bir devrimdi ama bana kalırsa bir insanın asıl savaşı sevdiği kişiyi terk ettiği zaman başlıyordu.
"Senin kötülüğün benim hayatımı kurtardı," diye fısıldadım. "Ben çocuktum, ben yalnızdım; sen bana karanlığı öğrettin, karanlığı üzerime giyebileceğimi, sen bana karanlıkta da görebileceğimi gösterdin ve ben gördüğüm her şeyi çok sevdim.
Dışardaki savaş bitmiş olabilir, diye düşündüm pencereden gelen loş ışığa bakarken, ama ruhumdaki daha da kanlı bir hal aldı.
Acı, acı, acı... Hayat acıdan yapılmış olmalıydı çünkü bu lanetli hayatımda hissettiğim tek şey oydu.
Küçüklüğümden beri başkalarıyla birlikte olmaktansa kendi düşüncelerimle baş başa olmayı tercih etmiştim.