İkimiz birer kirpiydik,
Mevsim de kıştı.
Delilercesine üşürdük,
Tek çaremiz sımsıkı sarılmaktı.
Sarıldıkça anlıyoruz ki,
Kalplerimiz ısınıyor.
Fakat canımızı bir şey yakıyor,
Yoksa ağır batan dikenlerimiz mi?
Tenimize batık dikenlerin acısı,
Bu kara kışın dikenlerinden daha az
Dikenlerin acısı gidiyor az az,
Yavaş yavaş düşüyor vücudumun ısısı.
Ne oluyor? Donuyorum galiba,
Dikenlerden rahatsızsın sanırım.
Neredesin bir tanem?
İkimiz buz kesileceğiz sonunda.
Seni arıyorum çık ortaya lütfen,
Beni burada bırakma yalnız.
Olacağım bir kırık buz,
Az da olsa acı bana lütfen.
Zor açılıyor gözlerim; kapanacak gibi.
Bana bunu yapan acımasız soğuk mu?
Kapandı gözlerim, göremiyorum ilerimi,
Bana bunu yapan ebedi yalnızlığım mı?