Buhranlı bir kişilik yapısına sahip olan Dostoyevski, bu eserinde ciddi bir kişilik sorgulaması yapıyor. Kendi varoluşluğunu kendisine bile haykırmaya çalışan bunu yaparken daha çok kabuğuna çekiliyor. İnsanın içinde iyi ve kötünün aynı anda var olabileceğini anlatıyor. Kitabın ikinci bölümdeki hikayelerle kendisini aklamaya çalışıyor. Kitabın içindeki karakter kendisini ben ve onlar şeklinde kendisini herkesten ayrı tutuyor. İnsanın gayeyi değil, gayeye giden yolda daha çok mutlu olduğunu belirtiyor.
·
9 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.