Herkese merhabaa, yılın ilk kitabına geç başladım ve çok geçmeden yorumuyla geldim. Birçok güzel alıntı bırakmıştım okuduğum esnada, hadi şimdi yoruma geçelim :)
İlk sayfalarından itibaren kendine çeken bir kitap, okudukça bölüm bitsin bir sonrakine geçeyim diyorsunuz ama sonlara doğru neler gelişti derken mantıksız şeyler düşünüyorsunuz. Konusundan biraz bahsedecek olursam. Bir grup psikolojik sorunları olan gençler Kar Küresi adli bir terapi merkezinde toplanıyor. Buradaki kişiler birebir terapilerle, farklı derslerle halktan kaçmak yerine halkın içine girmeye, korkularını yenmeye çalıştırılıyorlar (sadece başlarda). Spoi vermek istemiyorum çünkü okuduğunuzda kitaptan soğumanızı istemiyorum :) sonrasında ise iki karakterlerimizin Eylül ve Merih’in ask hikayesine şahit oluyoruz. 6/8 kişilik grupları oluyor ve herkesin psikolojik sorunları farklı. Terapi merkezine yakın kırmızı bölge adında (bu minik spoi) farklı bir hastaneyle karşılaşıyorlar. Oraya gitmeleri yasak olmasına rağmen bu grup oraya gidip gerçekleri öğrenme peşine düşüyorlar.
Yoruma geçecek olursam; kendine çekti fakat hatalar çok fazlaydı. Yazarın okuduğum ilk kitabı, ikinci bir kitabı çıkmaz ise kitabın sonunu asla anlamadım diyebilirim. Yani ne alaka burası diye sordum kendi kendime. Aralardaki geyik hikayesini okurken de sıkılmıyor değildim, kalemi oldukça kolay okunabilir bir yazar olarak listeme aldım. Merkeze bırakılan çocukların aileleri hiç mi gelmiyordu? Ya da bahsettiğim grubun sonlara doğru yaşadığı olaylar karşısında aileleri neredeydi? Olayda neden hiç polis katılmamıştı? Kaçmak imkansızken nasıl oldu da kolaya dönüştü ve kimse bu çocukların nerde olduğunu neden sormadı ya da peşlerine düşmedi? Dediğim gibi ikinci bir kitabı çıkmaz ise bu sorularım havada kalacak :) her şeye rağmen Merih’in kullandığı sevgi dolu sözler (takıntılı olduğunu düşünsemde) hoşuma gitti. Karantina serisi çok beğenildiği için bu kitabın ikincisi de çıkmaz ise ona şans vermeyi düşünüyorum :)
·
29 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
