Cibran bu kitabında; insanın inanç teorisi üzerinden hareketle yaşam kriterini eleştirmiştir. Çünkü inancın aslında bir inançsızlık doğuracağını şeytanın ağzından kurmuş olduğu cümlelerle söyletmektedir. Ve devam eden içeriklerde insanın neliği ve olması gerektiği, toplum ve özbenlik sorunu hakkında da açıklamalar sunarak içeriğin muhtevasını genişleterek açıklamasının sac ayaklarını güçlendirmiştir. Böylelikle eserin hep kökleri hem de dalları çok sağlam bir şekilde kendini okuyucunun zihin tarlasına tohumlarını bırakmaktadır.
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.