Marco Polo’nun Seyehatleri kitabındaki “ Dağların yaşlı şeyhi” bölümü ile tanışır Hasan Sabbah ile Slovenyalı yazar. On yıllık bir araştırmanın neticesinde Alamut’u yazmaya başlar.
Alamut, Kartal yuvası. Sarp kayalıkların tepesinde bir kale. Nehirler, rengarenk çiçekler, birbirinden güzel kızlar, ipekten elbiseler.. sahte bir cennet yaratır Seyduna ( Hasan Sabbah). Kenevir ve haşhaşla fedailerini gerçek bir cennette olduklarına ikna etmesi zor değildir artık. O fedailer ki “ bir fedai için vazifesinin sonunda ölmek en büyük mutluluktur.” Diyerek ölüme koşacak kadar bağlıdırlar ona. Sabbah’ın inandığı tek şey “hiçbir şey gerçek değil, her şey mübah.” Felsefidir aslında. Bir çok bağlısını ismaili öğreti adı altında dini duyguları sömürerek toplar inandığı şeyler bambaşka olsa da. Büyük Selçuklular başta olmak üzere bu bir avuç fedailer ile bir çok devlet adamına yaptıklarını ve nelere yol açtığını sürükleyici bir kurgu ile okuyoruz.
“Sence halkın ezici çoğunluğu hakikatin ne olduğuna aldırıyor mu? Umurlarında bile değil! Sadece rahat bırakılmak ve hayal güçlerini besleyecek masallarla kandırmak istiyorlar. Peki adalet? Şahsi ihtiyaçları karşılandığı müddetce onlar içinde bu kavramında zerre kadar ehemmiyeti yok. Eğer insanlık böyleyse büyük hedeflere ulaşmak için bu zayıflıktan istifade edecektim.” (S:444)
Yazarın döneminin diktatörlerine bir eleştirisi niteliğinde belki de. Keyifli okumalar.
·
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.