1911’den beri sayısız çocuğu ve yetişkini ağırlayan #gizlibahçe çocuk edebiyatı kanonuna dahil edilse de, ilk olarak hedef kitlesi yetişkinler olan bir dergide tefrika edilmiştir. Yazarın Britanya’nın sömürgeci politikasına, dönemin çocuk yetiştirme yöntemlerine ve biçilmiş cinsiyet rollerine yönelttiği eleştirilerin yanı sıra, holistik tıp yanlısı yaklaşımı da hâlâ güncelliğini korumaktadır.
İngiltere’nin uçsuz bucaksız fundalık arazilerinden birinde yer alan Misselthweite Malikânesi, kapısı kilitli yüzlerce odası, geceleri duyulan tekinsiz ağlama sesleri ve duvarla çevrelenmiş bahçeleriyle birlikte değişim, kurtuluş ve arınma temalı bir hikâyeye ev sahipliği yapar.
Bu eser Victoria döneminde tasvir edilen gelenekselleşmiş yetim çocuk imgesini başka bir noktaya taşıyor.
Oliver Twist, Jane Eyre ya da Heidi gibi munis, utangaç ve sinik bir karakter olmayan Mary Lennox, şımarık, bencil ve kimi zaman da şiddete meyillidir. Onun kendini tanıyıp sömürgeci bir kültürde yetişmenin etkilerinden sıyrılma yolculuğu, anahtarı toprağa gömülü bir bahçe kapısının açılmasıyla başlar.
Mary’nin kendisi gibi sevgisiz bir çocukluk geçiren kuzeni Colin’in onu çepeçevre saran buhrandan kurtulmasının sırrı da aynı kapının ardında gizlidir.
Sevginin ve dostluğun sağaltıcı gücüne, adaletin ve empatinin ne büyük erdemler olduğuna dair enfes bir okuma şöleni.
Tasvirler ve anlatım çok güçlü... Yazarın erkek egemen yazın dünyasından, ustaca sıyrılmış olmasının en büyük özelliği de bu.
Herkesin sadece kendisine özel bir #gizlibahçe ‘si vardır, öyle değil mi? Onu sağaltan, dış dünyadan uzaklaştıran, güven duyduğu, huzur bulduğu...
Bu belki bir obje, belki özel bir mekân, belki de özel biridir...
#kimbilir
·
9 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.