*”Belki de yaşantılar, onları yaşayabilecek olanlara sunarlar kendilerini..”
Yazar, okur, karakter tanımlarını alt üst eden, yeri geldiğinde içine yazarın karakter olarak girdiği, yeri geldiğinde okuru karakter yapan, bir karakteri bir o kişi bir bu kişi yapan, aklı bir hayli zorlayan ve kafanızı tamamen karıştıracak olan bir kitap. Üç roman mı desem üç öykü mü desem bilemedim. Hepsini birleştirirsek bir roman olarak değerlendirebiliriz bence.. Birbirleriyle bağlantısız gibi görünsede -ki ben son kitabın son 10 sayfasına gelene kadar tam olarak böyle düşünüyordum- kitabın sonunda (120. Sayfada) bunun nedenini anlatan bir yazı okuyacaksınız. Olayların akışını kavramak hiç mümkün olmayacak, gizem üzerine gizem yaratan bir seri.
Auster’in tarzı bu sanırım, olayları iç içe geçirip birbirinden bağımsız gibi göstermeyi seviyor ve aynı zamanda anlaşılan yazdığı kitapların içinde kendine bir karakter vermeyide seviyor. Açıkcası konuyu anlatmak biraz zor. Bu yüzden siz okuyunca onu çözersiniz zaten size güveniyorum :))
Dipnot: Şimdiye kadar bay Auster ile neden tanışmadık gerçekten bilmiyorum. Kendime kendim gibi bir yazar buldum. Kesinlikle bu adam şizofren, deli harika bir şey :D
·
325 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.