Vee sonunda bitti ! İtiraf ediyorum biraz ite kaka ilerledim Uzun zamandır sadece dünya edebiyatına ağırlık verdiğimden midir bilmem , ama bu kitapla bir türlü bütünleşemedim. Sanırım sebebi de sürekli kendini tekrar eden cümleler ve aşırı yoğun tasvirler. Yine de bu usta yazarın hakkını yememek lazım elbette . Aldığımız kötü kararların sorumluluğundan kaçmak için nasıl içimizdeki şeytanın varlığına sığındığımızı ve belki de öyle bir şeytanın olmadığını çok güzel anlatmış. Aşkın gözünü kör etmesiyle türlü hatalara sürüklenen Macide’nin Ömer’e mektubu kitabın en sevdiğim kısmıydı esasen. O mektupta eminim herkes kendinden bir şeyler bulacaktır. Sizler İçimizdeki Şeytan’ı okudunuz mu ? Okuduysanız nasıl buldunuz ?