Bülbülü ÖldürmekEdebiyat
ÇOCUK kitabı naifliğinde, BÜYÜK kitabı etkileyiciliğinde yazılmış eserlere bayılırım.
Kitaba bu müthiş beklenti ile başladım.İlk sayfalar oldukça sakindi. Kişilerin tanıtımı,çevrenin tasviri,yaşanılan toplumsal çevre aktarıldı.İşleyeceği konulardan da az buçuk bahsedildi. İki kardeş çevresinde gerçekleşen olaylar,komşuluk ilişkileri,toplumsal sorunlar,toplumsal sınıflamalar,kişiler arası iletişim üzerinde durulacağı hissettiriliyordu. Değindiği bazı konular ilgi çekiciydi mesela başta verilen esrarengiz komşular,tecavüz davası,siyahi-beyaz ırksal tartışmalar. Kitabın başında bunları anlatınca dedim ki ,Herhalde olay büyüyüp ilerleyecek, ama sayfalar ilerledikçe benim umudum da bitmeye başladı.Son sayfaya kadar ha şimdi patladı ha şimdi patlayacak diye bekledim.Ama olmadı.Kitapta sadece iki yerde nabız yükseldi; mahkeme bölümü ve çocuklara saldırılma kısmı. Kitapta birçok şeyin havada kaldığı düşüncesindeyim.Aslında normal çapta bir kitap ama bu kadar yüksek beklentiye değer mi?Bence hayır.Durağan kitaplarla asla sorunum yoktur ama bu kitapta rahatsız eden başka şeyler vardı. Yazar kitabın başından itibaren büyük olaylar olacakmış gibi zemin hazırladı ama kitabın sonunda sadece hazırladığı ile kalıyoruz. Sosyal mesaj verdiği siyahi insanların ötekileştirilmesini bile çok üstün körü geçtiği kanaatindeyim.Baş kahraman olan Scoth adlı küçük kızla Dill adlı komşu çocuğu arasındaki çocukluk aşkı üzerinde dönüp dönüp durdu. Hele ki sonu! Tam 300 sayfa boyunca dışarı çıkmasını beklediğimiz Öcü Radley’in bütün gizeminin bir balon oluşunu görmek beni yıktı. Hani en azından o kadar merak unsurunu kamçıladığımız karakter üzerinde bir şeyler olsaydı.Özellikle evden gelen gülüşmeler,Jem’in pantolonunu dikmesi,Radley ailesinin neden eve kapandığı,çocukların onu rahatsız ederken hissettikleri,ağaç kavuğuna konan hediyeler... bunların hepsi bir muallak olarak havada kaldı.
ATTICUS;
“-Çoğunluğa bağlı olmayan tek şey insanın vicdanıdır”
Puanım 6/10
·
4 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.