İçindeki ismini koyamadığı habisliğe, başındaki sürekli ağırlığa ve ruhundaki daimi bulantıya derman arayan bir Ömer buyur ediyor bizi ilk önce. Yaptığı her türden sohbet, tartıştığı erbablar, okumuş, bilgin adamlar hepsi bayağı, hepsi iğreti onun için. Bir şey, bu boş hayatta bir şey olmalı. Ve işte, işte Macide! Onun içindeki bu şeytandan, bu çirkinlikten Macide onu kurtaracak, o çekecek onu bu çukurdan. Çünkü o ruhunun yüzyıllardır aradığı eşi, çünkü o konuşmadan anlayan, çünkü o kalabalığın içinde ilk gördüğü andan itibaren kaç zamandır bulmaya çabaladığı hayalsi kişi olduğunu anladığı, çünkü o eşsiz güzellik, çünkü o kainatın en değerli varlığı! Zamanla Macide'yi de inandırıyor Ömer, içindeki şeytana. Kendisi olmayan bir parça; içinden sürekli saçmalıklar, kötülükler, çirkinlikler fısıldayan kapkara yanı. Fakat zaman geçtikçe, günler döndükçe hem Ömer hem Macide farkına varıyor işin. Birkaç parça yaldızlı toz, birkaç güzel söz onları bir arada tutmaya yetmeyecek. Bambaşka insanlar onlar, apayrı, farklı. Macide, Ömer'i içindeki teorik şeytandan kurtarmak bir yana, kendisini bilinmezliğin içinden kurtaramamış tereddütte bir genç kadın.
"Ben sana rehber değil, ancak yoldaş olabilirdim. Fakat yolu ikimiz de bilmiyorduk ve birbirimize yük olmaktan, birbirimizi şaşırtmaktan başka bir şey elimizden gelmiyordu."
Ömer'in içine düştüğü vahim final bölümü, her ikisinin de gözlerine tutulmuş bembeyaz ışık gibi farkına varmasını, uyanmasını sağlıyor adeta. Ne Ömer'in sevgisi ne Macide'nin sadakati bu ikilinin gönül bağı olmaya yeterli değil. Macide Ömer'e tutunacak dal, sarılacak kol olması gerekirken Ömer'in aslında o içindekinin suçlanacak, şikayet edilecek kısım olmayıp, asıl kendi benliğinin bir parçası olduğunu fark etmesiyle ise kapanış veriliyor.
"İçimizde şeytan yok. İçimizde aciz var. Tembellik var. İradesizlik, bilgisizlik ve bunların hepsinden daha korkunç bir şey: hakikatleri görmekten kaçma ihtiyadı var."
·
50 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.