Kitabı okumaya başladığınızda tabiatüstü olayların içerisinde buluyorsunuz kendinizi. Her sayfasında bir sürpriz, her sürprizde bir tevafuk …
Farklı bakış açılarıyla aşkın tadına bakıyorsunuz; tasavvufi, edebi, ruhani…
Okuduğunuz metinlerin arasında karşılaştığınız şiirlerin üzerinde belki de dakikalarınızı harcıyorsunuz. Neler hissedilebilir de bunlar yazılabilir diye düşünüyorsunuz dakikalarca. Her karakterin yerine kendinizi koyup onların bakış acısıyla bakmak istiyorsunuz birde olaylara ama ruh adam karakterinin yerine geçince bir duraksıyorsunuz. Kendi nefsiyle mücadele eden adamın penceresinden bakmak istiyorsunuz olaylara, çokta kolay olmuyor açıkçası.
·
36 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Ruhun mu ateş, yoksa o gözler mi alevden?
Bilmem bu yanardağ ne biçim korla tutuştu?
Pervane olan kendini gizler mi hiç alevden?
Sen istedin ondan bu gönül zorla tutuştu.
Gün, senden ışık alsa da bir renge bürünse;
Ay, secde edip çehrene, yerlerde sürünse;
Her şey silinip kayboluyorken nazarımdan,
Yalnız o yeşil gözlerinin nuru görünse…
Ey sen ki kül ettin beni onmaz yakışınla,
Ey sen ki gönüller tutuşur her bakışınla!
Hançer gibi keskin ve çiçekler gibi ince
Çehren bana uğrunda ölüm hazzı verince
Gönlümdeki azgın devi rüzgarlara attım;
Gözlerle günah işlemenin zevkini tattım.
Gözler ki birer parçasıdır sende İlahın,
Gözler ki senin en katı zulmün ve silahın,
Vur şanlı silahınla gönül mülkü düzelsin;
Sen öldürüyorken de vururken de güzelsin!
