Devamlı takip etmişliğimin olduğu tek Tv dizisi olan Leyla ile Mecnun’da görmüştüm “Bir Süre Yere Paralel Gittikten Sonra” yı.
Başak intihar eder. Onun intiharının ağabeyi Umut, annesi Türkan hanım, tanıdıklar, arkadaşlar, komşulara kadar bir çok kişi üzerindeki etkisini 37 bölümlük kısa kısa öyküler üzerinden okuyoruz. Kopuk olmayan birbirini tamamlayan öyküler bunlar.
Yere paralel gitmek, bende utancı çağrıştırdı. İnsanın utanacağı şeyler hissetmesi, kimseye anlatamaması... intiharın sebebini açık açık anlatmıyor yazar. Veya öykülerin çoğu da ucu açık bırakılmış... siz yorumluyorsunuz. Ben intiharı anladığımı sanıyorum. Kimsenin buna dair bir şey yazdığını okumadığım için tatkaçıran olmaması için ben de yazmayacağım...
“...ama gerçek daima biraz hüzünlüdür. Gerçeği ararken bir yandan da bulduğumuz anda değiştirmeyi düşleriz. Çünkü aynı zamanda gerçek daima biraz utanç vericidir.
Utanç bizi ikiye böler. İkiye bölünmenin en dayanılmaz yanı, iki parçanın da hâlâ canlı olmasıdır. İnsan herhalde bu yüzden kendini öldürmeye kalkışır. İkisinden biri gitsin, der.” S:98
En sevdiğim bölümler Başak ve ağabeyi Umut arasındaki kısımlardı. Babalarının ardından “babam nerede?” Oyunu oynamaları. Ağabey kardeş, aralarındaki boğazımı düğümleyen bağ...
Farklı bir tecrübeydi. Şans verebilirsiniz.
·
28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.