Sende Gördüğüm Kendimdi, Sana Gösterdiğim Kendin1000Kitap
SPOİLER UYARISI
Kışkırtılan, eziyet edilen, hakları elinden alınan, mahkum edilen, mecbur edilen tüm canlılar içlerinde bir nefret büyütür ve zamanı gelince de doğurur o nefreti. Bu metafordaki tek fark, bu doğum sancısının sadece nefreti içinde büyütene değil, zamanı gelince nefrete sebep olana da acı çektirmesidir. Bu büyüyen nefretin ibresi kalpsizliği değil, tam aksine sol yanda taşınan koca bir yumruk gibi oturmuş olan kalbi gösterir. Sevgi ise yine aynı kalbin eseridir ve yine içten geldiği kadar, aynı oranda dışa bağımlıdır. Ellerinde hissetmezler ve baktıklarında kör olur göremezler bazen fakat her canlı yaşamı boyunca ellerinde bir boy aynası taşır. Kime baksa kendini görecektir ve kim karşısındakine baksa gördüğü yalnızca kendi aksidir. Bu kitap, tam da bunları anlatıyor bana.
Ne yalan söyleyim Beyaz Diş'e ilk başladığımda "Ne anlatacak şimdi?" diye ilk birkaç bölümü biraz zorlanarak okudum. Fakat ne zaman ki Kiche bir insanın boyunduruğunda olmanın tanıdık hissiyle atıldı, işte o zaman bu kitap hakkında bir ışık belirdi kafamda.
Bir kurt ya da bir köpek olmak birbirlerinden ne kadar ayrıdır, genler türler üzerinde ne denli etkiler bırakır, kolektif bilinçdışının verdiği yaşam ipuçları ile hayvanlar dünyayı nasıl keşfeder, hayvanlara göre insanlar nasıl görünür? Tüm bunları Jack London'ın anlatımıyla okuduğunuzu unutacağınıza, okuduysanız unuttuğunuza eminim. Beyaz Diş'i okurken bir kurt köpeğinin gözünden görülebiliyor dünya ve aynı zamanda bir hayvanla bir insan çok kolay bir şekilde yaşam içindeki serüveninde eşleştirilebiliyor, insan kendini bir kurtta görebiliyor.
Oldukça sade kaleme alınmış. İlk birkaç bölümden sonra yağ gibi kayıyor okuma. Ve biz de doğaya, bir "Dövüşken Kurt"un, "Sevgili Kurt"a dönüşme serüvenine bırakıyoruz kendimizi.
·
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.