Kitabı elime alıp okumaya başlayınca sonunun böyle biteceğini hiç tahmin etmemiştim.Sanırım beni yanıltan şey kitabının kapağındaki o mutlu aile fotoğrafı oldu.Hikayenin son sayfasını okuduktan sonra henüz içimdeki o burukluğu üzerimden atamamışken kapattım kitabın kapağını ve bütün olay örgüsünü tekrar zihnimde canlandırdım. Ali'nin dedesi ile yaşadığı o evden Mustafa'nın babası ile olan o son konuşmasına kadar...
Bunu yaparken Mustafa Kutlu'ya bir kez daha hayran kaldım çünkü olayın başladığı andan bittiği ana kadar çok uzun bir zaman dilimi var aslında ve bunu 115 sayfaya sığdırıp adını da "uzun hikaye" koymak....
sanırım kaliteli hikaye yazarlığı böyle oluyor dedim kendi kendime.
Olay örgüsünü öyle güzel işlemiş ki okurken hikayenin sıcaklığını, gerçek sevgileri, sahte olmayan dostlukları çok derinden hissetim. Kendimi orada buldum onlarla mutlu oldum, onlarla üzüldüm, onlarla kederlendim. Onlar sevdiği yerleri sevdiği insanları bırakıp gitmek zorunda kalınca ben de aynı hislerle kapıldım üzüldüm,özledim...
bana kitabı en çok sevidiren de bu oldu galiba.
Böyle tam bunaldığınız ve her şeyin sahteleştiğini hissettiğinizde dünyadan birkaç saat uzaklaşıp başka dünyalara dalmak için bu kitapla tanışmak güzel bir tevafuk aslında.
·
8 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.