Bu dünyada ne kadar fazla bilinmeyen Sadako olduğunu düşündükçe yutkunamıyorum. Savaşların aldığı binlerce can. Ne uğruna? Cemil Meriç'in bu cümlesine harfi harfine katılıyorum: Yemin ederim ki, dünyanın bütün toprakları bir tek insanın kanını akıtmaya değmez.
Tarihin en acımasız saldırılarından biri, Hiroşima ve Nagazaki. Hiroşima ve Nagazaki'ye atom bombası saldırısı, II. Dünya Savaşı'nın son aşamasında 6 Ağustos 1945 Pazartesi saat 08:15'te Amerika Birleşik Devletleri'nin Uranyum-235 tipi atom bombası "Little Boy" ile Hiroşima'ya ve 9 Ağustos 1945, Plütonyum-239 tipi atom bombası "Fat Man" ile Nagazaki'ye gerçekleştirdiği saldırı.
Ve sonrasında giden canlar.. Bunlardan biri de bizim Sadako. Koşmayı çok seven ama atılan bombaların gösterdiği radyasyon yüzünden, 10 yıl sonra ortaya çıkan lösemiden dolayı yataktan kalkacak hale gelemeyen, Sadako. Bir efsaneye göre hasta birisi 1000 tane turna kuşunu tamamlarsa tanrılar ona şifa verirmiş. Sadako'nun buna vakti kalmadı. 644. turnayı katlarken cennetteki bir dağa doğru yolculuğa çıktı. Canının acımasından korkup ölümü düşünüyordun sürekli Sadako. ("Ölürken insanın canı acıyor muydu? Yoksa ölüm, uykuya dalmak gibi bir şey miydi?") Umarım şimdi mutlusundur turna kuşum. Dilediğince koşabildiğin bir yerde olmanı ümit ediyorum.
"6 Ağustos’ta Sadako’nun anıtının altına hâlâ kâğıttan bin tane turna kuşu koyuyorlar. Aynı zamanda bir istekte de bulunuyorlar. İstekleri anıtın üzerine şöyle yazılıyor:
Bu bizim yalvarışımız
Bu bizim duamız
Dünyada barış istiyoruz."
Hiroşima ve Nagazaki'ye bombaların atılma emrini veren ve belki de sonra biraz olsun vicdanı bulunduğunu anlayan o insanın (insan mı demeliyim?) sözüyle sonlandırmak istiyorum:
Onca çocuk.. Onca çocuk..
··
53 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.