Bir yerlere yetişmeye çalışırken ya da bir gezintiye çıkmışken yanımızdan geçen insanların ne durumda olduğunu kaçımız anlayabiliyoruz? Karşımızdaki insan, bize henüz yardım istediğini dillendirmeden kaçımız onun ihtiyacı olduğunu fark edip de yapılması gerekeni yapabiliyoruz? Romanı, konusuna tezat karnım tok bir şekilde okurken sürekli bunları düşündüm. Alışılmış konfor alanlarımızda, rahatımız yerindeyken bile sürekli mutsuzluk yaratacak bahaneler üretiyoruz. İşte bu yüzden kitabı bitirdiğinizde kendinizden utanıyorsunuz.
·
56 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.