Ahh Akbar... güzel kurdum, mavi gözlüm, merhametli anam, sadık eşim yüreğimi dağladın.
Kitapta en çok senin hikayen etkiledi zaten diğer hikayelerde hep sana çıkıyordu. Niçin çıkmasındı ? Senin acılarının, üzüntülerinin, yakarışlarının sorumlusu biz değil miyiz ?
İnsanoğlunun bencilliği, açgözlülüğü bizi bu hale getirmedi mi ? Sana, size diğer tüm canlılara verdiğimiz zararlar aslında biz insanların sonunu getiriyor. İnsanın gözünü o kadar kendi bencilliği bürümüş ki doğanın karşılık beklemeden cömertliğini bile göremez hale gelmiş durumda.
Kitapta bir çok hikaye karşımıza çıkıyor hepsi birbiriyle bağlantılı olarak. İsa’nın çarmıha gerilişinden tutunda, Abdias’ın fikirlerinden dolayı kiliseden nasıl aforoz edildiğine, Boston’ın kendi halinde, işinden başka bir şey düşünmeyen adamın nasıl bir anda hayatının ellerinden kayıp giderek katil oluşuna tanık oluyoruz. Tabi bunların tek sorumlusu insan. Ne Tanrı, ne kader ne doğa ne
de diğer canlılar. İnsanın sonunu getiren yine insan.
Cengiz Aytmatov sen eşsiz bir yazarsın. İyi ki seninle tanıştım.
·
18 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
