Düşünün ki Japonya’da iki bin yıl evvelinin metinlerini oturup bir Japon rahatlıkla okuyabiliyor. Bir İngiliz bin iki yüz yıl evvelki eserlerinden metinler okuduğu vakit bir şeyler anlayabiliyor. Fransa'daki bir lise öğrencisi, tarihindeki ünlü şairlerin, edebiyatçıların kendi çağdaşlarına armağan ettiği şiirlerini bugün bile okuyup anlayabiliyor. Ama biz; yüz yıl öncesinin metinlerinden bile hiçbir şey anlamıyoruz. Lise mezunu, üniversite mezunu hatta edebiyat fakültesi lisans mezunu çok az genç, değil yüz yıl kırk yıl öncesinin tükçesini, Kanunî'yi, Fuzûlî'yi, Muhûbbî'yi demiyorum Necip Fazıl merhumu lûgatsız anlamakta bile güçlük çekiyoruz.
Batı dilin medeniyet olduğunun farkında olduğu için yıllardır ilkokul seviyesinden başlayarak 8 yıllık vermiş olduğu eğitiminde kitaplarına yetmiş bir bin civarında kelime dağarcığı ile yetiştirirken, bizim bu 8 yıllık eğitim sonundaki kelime haznemiz yedi bin, sekiz bin civarında kalmışsa dert edecek mühim bir meselimiz var demektir. Bu yüzden; dil ve müslümanca duruşumuz bu işin teferruat gibi görünen ama olmazsa olmaz medeniyetimizin varlık sebebidir.
Eskiyle bir bağım var, genele kıyasla belki biraz daha sağlam bir bağ. O eskimeyen eskinin detaylarını çok severim. “Kemalât teferruatta saklıdır” derler. Küçücük ayrıntılardan güzellikler doğar. “Dil” bunlardan bir tanesi. Batıdan bir takım referanslarla konuşmak bugün entelektüelliğin bir tezahürü haline gelebilir ama münevverliğin asla değil. Bunu batıya bakan gözümüzü kapatmalıyız diye söylemiyorum. Çağlar kapatıp, çağlar açan medeniyetimizi öğrenmeden batıya takılı kalmak; günümüzde Müslümanlığı yaşamadan anlatmaya çalışmak gibi boş bir eylem olarak kalmaktadır. Günlük konuşmalarımızda sık sık tekrar eden kelimelerimizi bir kenara bırakıp, dilimize pelesenk olmuş cümlelerimize ara verip biraz da üşenmeden lügât karıştırarak kelimelerle hemhâl olmalıyız belki de.
··
95 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
