Carlos Brauer... Kitaplara haddinden fazla tutkulu (aşık) bir adam. Öyle bir tutku ve düşkünlük ki bu, duşun etrafı hariç her duvarın kitaplarla kaplı olduğu bir evde oturuyor Brauer. Öyle bir düşkünlük ki, kavgalı yazarları aynı rafa koyamıyor. Öyle bir düşkünlük ki, tam anlamıyla kitaplarla şarap içiyor ve kitaplarla uyuyor... Ve dışardan bakılınca bunların dışında bir sorun yok gibi görünüyor.
Oysa bu kitap tutkusu, Brauer'ı sona doğru, uçuruma doğru sürüklüyor. Üstelik Brauer bu yolda yalnız da değil. Bluma Lennon ile birlikte.
Bu kitabın garip bir kitap olduğunu düşünüyorum. İlk sayfalarda (kitap zaten kısacık, ilk on-yirmi sayfadan bahsediyorum) isimler ve olaylar karışık geldi ve okumakta çok zorlandım. Hatta bir iki kez canıma tak etti ve kitabı kenara köşeye attım.
Kitabı bitirdikten sonra etkisinden çıkamayıp aynı etkiyi daha da yoğunlaştırmak için bir daha okuduğumdan söz etmiyorum bile.
Bu kitabı (ya da kitabın özetini) okuyanların çoğunun verdiği ortak tepkiye çok kızıyorum. "Ah, kitaplara aşık bir adam ve kadın! Tıpkı ben/sen/biz gibi!" Değil arkadaşlar, değil. Bu hüzün dolu bir kitap. Bu, sayfalarından hüzün akan, okunduktan sonra başka kitap okutmayan, gözleri duvara kilitleyen ve insanda duvarın içini görme "arzusu" uyandıran bir kitap. Kimse bana Brauer ve Lennon'ın normal olduğunu söylemesin. Kötü mü? Kesinlikle değil. "Brauer ve Lennon" olmalarının sebebi de bu zaten.
·
14 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
O kadar güzel ve merak uyandırıcı bir yorum ki, sayende listeme yeni bir kitap daha girdi🥺💙