Bazen gözyaşının öyle bir reddesi vardır ki bir damlasını, hiçbir göz ordusunun gücü, o isyanı bastırmaya yetmez. Göz kapaklarını sımsıkı kapasan, içine hapsetmeye kalksan da onu içerde tutmak namümkün. Dünyanın en azılı isyanları, en coşkun ırmakları bile gözyaşının bu çıkışı karşısında hafif kalır. Dünyanın en uzun nehri Nil'in katettiği mesafe yüzden aşağı akan gözyaşı kadar mesafe katetmemiştir benim için. Öyle kıymetli, öyle asil, bazen hafifleten bir dağ suyu, bazen yakan bir alev, bazen dua, bazen beddua, yakarış, işte gözyaşı
Kitabın 177. sayfasına geldiğim anda yani İsmail Kara ağabeyin annesi ile hatıratını kitapta tamamladığı noktada kelimeler tesbih tanesi gibi geçiyor boğazımdan.
İsmail Kara rahmetli anne ve babalarını öyle deruni anlatıyor ki. (Özellikle Fatma teyzeyi) İnsan kendi büyüklerini kaybetmiş gibi bir duyguya kapılıyor hatta yeri dolmaz telafisi olmaz bir boşluk dolduruyor kuşatıyor büsbütün..
Bir hatıratın, hatırlamanın, hafızanın mücevher kadrinden olduğunu nasıl bir nimetle yaşadığımızı daha iyi anlıyorum.
Ne desen nafile! Bu bir inceleme değil bir gönül sızısı.. Sadece anne ve babası için okunası şahane eser.
Anne ve Babanın kişilikte, alimlikteki yerinin büyük bir nehri besleyen iki ana kaynak olduğunu, ne kadar kutsal olduğunu, aile olmanın yüceliğini, zorluğun verdiği güzelliği, merhametin ve fedakarlığın asaletini küçücük sayfalara öyle sığdırmış ki İsmail Kara... Bu deryadan bir damla su gönlümüze şifa niyetine..
İnancımızı tazeleten, kalbimizin pasını temizleyen, derdimizi sevdiren bu kıymetli anne babaya birer Fâtiha okumak en güzel teşekkür olur. Ailesinin bu güzelliğini hepimize miras kılan İsmail Kara beyden Allah razı olsun..
Rabb'im İsmail Kara beye öyle güzel bir eser bahşetsin ki kıyamete kadar adi sanı unutulmasın..
··
319 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
