"Güvendiğiniz dağlara kar yağdığında üzülmeyin. Kıç üstü oturun ve sessizce aşağı doğru kayın. Baharı görene kadar."
. . .
Gidip gelip etrafinda donmeme ragmen bu kitaba uzun suredir bir turlu elim gitmedi. Oysaki Sermin Hanimi sempatik bulurum, bu kutsal annelik meslegini bilincli bir sekilde icra ettigi icin cok takdir ederim, hatta Gocup Gidenler Koleksiyoncusu, yazarimizin yuregi gibi adima KOCAAAMAAAN imzalidir da. Neyse bu kitabi okumayi erteledikce erteledim. Belki kapagiydi beni cezbetmeyen, belki puntosu, belki de adiydi cagirmayan ya da kacmak icin bunlari bahane olarak uretti zihnim. Belki de kitap; en guzel, en dogru, en esref vakti kendine sakladi okunmak icin. Sonra puffff diye en musait bir animda bitiverdi yanimda. Ac dedi kapagimi, cevir sayfalarimi ve oku! Okudukca acildim. Oykuden oykuye aktim. Kah huzunlendim, kah gulumsedim. Sastim, keyiflendim. Aslinda bana pekte yabanci olmayan unuttugum hayatlara yeniden dahil oldum ve sonrasinda da "Nasil yani bitti mi? Daha yeni isinmaya baslamistim!" dusuncesiyle ve son hikayenin verdigi ic burukluguyla kitabi kapattigim icin sancilandim. Tabi diger yandan icindeki oykuleri tatmayi bu zamana erteledigim icin o kadar kizdim ki kendime. Ozellikle de Ömer! Bir saat'in seruveni bu kadar mi guzel ve sade sekilde anlatilir? Babami hatirlatti bana, saatini sakladigim, babami.
"Sırlarımı söyledim dağlara dumanlara
Ben yazarken ağladım, okurken de sen ağla."
·
9 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.