Daha
Sıcak evlerimizde oturuyoruz, renkli duvarlarımız arasında güvendeyiz. Ama nedense hep DAHA fazlasını istiyoruz. Hep DAHA istiyoruz, çünkü biz insanız, DAHA olana ihtiyacımız olup olmadığını bilmeden istiyoruz.
Hakan Günday, benim için, Yeraltı Edebiyatımızın en iyisi.. Hiçbir eserinde boyalı duvarlar, mutlu bir toplum, mavi bir gökyüzü ve sağlıklı insanlar yok. İnsana dair bozukluklar, hatalar, çatışmalar kısaca olumsuz şeyler hep yazarın kullandığı ana malzemeler. Bunu pesimistlik olarak değil gerçeklik olarak algılanması gerektiğini düşünüyorum.
Sonuçta Tıp da sağlıklı olmayan insanlar ile ilgileniyor, Edebiyatın da aynı şekilde davranması, okura bilmediği realiteleri sunmasının çok normal ve olması gerekenin bu olduğunu düşünüyorum.
Ana karakterimiz olan Gaza, çocuk yaşta insan ticareti yapan babasının yanında, göçmen insanların nerelerden gelip nereye gittiklerine tanık oluyor. Babasının psikopatlığı, bulunduğu çevre ve şahit olduğu insan hayatları, onun hayata bir değil iki değil üç sıfır geride başlamasına en büyük sebeptir.
Zihnin geliştiği yaşlarda, hayatın kara kalemleriyle yaşamı boyanan Gaza normal bir çocuk gibi oyuncaklarla oynamaz, önünden geçen insanların psikolojileriyle oynar, o insanlar onun oyuncaklarıdır. Ve her insan gibi Daha fazlasını ister.
Ama gerçek şu ki dünyanın bir ucundan kalkıp diğer ucuna giden bu göçmenlerde daha fazlasını istiyorlar. Daha rahat yaşam standartları istiyorlar. Peki onların DAHA olan haklarını kim aldı? Kim DAHA olanı istediği için başkasının olanı aldı....
Empati yeteneğinden yoksun ve vicdanları körleşen insanların kafasına bir tuğla gibi inen, hayalleri anlatan değil gerçekleri anlatan bir kitap okumak isteyenlerin aradığı bir eser...
·
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.