Amerikan edebiyatının önemli yazarlarından Jack London'un okuduğum ikinci kitabı. Hala Martin Eden'in etkisinden çıkamamışken başka bir kitabını okumakla iyi mi ettim kötü mü bilemiyorum, lakin Beyaz Diş'i okurken Jack London'un canlı betimlemeleri beni benden aldı. Kitabın içinde kendimi daha hissedebilmek için çoğu zaman yüksek sesle okudum. Jack London' un çoğu eserlerinin ana teması olan, yaşam mücadelesi eserlerinde farklı şekillerde kendine yer bulurken bu kitapta köpek kanına sahip bir kurdun kuzey topraklarındaki mücadelesini anlatıyor.
Bir canlının hayata nasıl tutunduğu, insan veya hayvanın bilinmeyen karşısında büyük bir korkuya kapıldığını, kendini yepyeni bir dünyada kaşif olarak bulduğunda, aslında o bilinmeyen korkusunun varoluşumuzu anlamlandırmak ve ona değer katmak için gerekli olduğunu anlıyoruz.
Vahşi ve çetin bir doğadan gelen Beyaz Diş'in sevgisiz insanlarla zaman geçirmesi, Weedan Scot ile tanıştıktan sonra sevgiyi öğrenmesi, insanlar arasındaki zıtlığı anlamaya çalışması ve onları tanrısallaştırması Beyaz Diş' in gözünden anlatılmış.
Kitapta herkes kendisine göre yorumlar çıkarsada, aslında insan ya da hayvanların ne kadar vahşi olursa olsun, sevgiye muhtaç olduğu çok iyi anlatılmış. Nitekim biz insanlar belki vahşi bir doğada dünyaya gelmiyor olsak bile sevgisizlik bize her şeyi yaptırabiliyor. İnsanlar sevgiyi bulabilmek için yanlış tercihler veya yanlış seçimler yapabiliyor. Ve bunların neticesinde tıpkı Beyaz Diş'in insanları tanrısallaştırması gibi biz de etrafımızdaki insanları tanrı vasıfları yükleyip onlara bağlanabiliyoruz.
Sözün özü sevgi çoğu şeyi iyileştirebilir, yeter ki buna gönlümüz olsun.
İyi okumalar.
·
10 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.