Ne zaman kendimle baş başa kalsam, Raif Efendi'nin saf yüzü, biraz dünyadan uzak, buna rağmen bir insana tesadüf ettikleri zaman tebessüm etmek isteyen bakışları gözlerimin önünde canlanıyor. Halbuki o hiç fevkalade bir adam değildi. Hatta pek alelade, hiçbir hususiyeti olmayan, her gün etrafımızda yüzlercesini görüp de bakmadan geçtiğimiz insanlardan biriydi. Hayatının bildiğimiz ve bilmediğimiz taraflarında insana merak verecek bir cihet olmadığı muhakkaktı. Böyle kimseleri gördüğümüz zaman çok kere kendi kendimize sorarız: ' Acaba bunlar neden yaşıyorlar? Yaşamakta ne buluyorlar? Hangi mantık, hangi hikmet bunların yeryüzünde dolaşıp nefes almalarını emrediyor?"...
Bu kelimelerin ardından Raif Efendi'nin yaşadıkları o kadar çok etkiledi ki beni... Her şeyin göründüğü gibi olmadığını, her insanın kendi içinde yaşadığı bir dünyasının olduğunun en iyi örneklerinden birisi sanırım. Hiç kitap altı çizmeyen ben, bu kitapta çizmeye başladım. İlk başlarda çok kişiden duymuştum bu kitabı ama hep ertelemiştim. Şimdi keşke daha erken tanısaydım diyorum. Ne yapalım herşeyin bir zamanı var işte. Kesinlikle okunması gereken fevkalade bir eser...
·
3 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.