Eleştiriİnsan ve Toplum
Gerçeklerle değil de olması gerekenlerle örtüşen ütopik bir eser Beyaz Zambaklar Ülkesinde. Eserin sunuş yazısından yaptığım çıkarımla Türkiye’nin bağımsızlık çabası Finlandiya’ya benziyor. Dil ve kültüre önem verme, ırksal kimliğini diğer milletlerden ayırıp belirgin hâle getirme, tarih, dil ve edebiyata yönelme, aslında birçok ulusun varoluşunu oluşturan etmenler bunlar. Belli bir mantığı arkasına alarak söylevler eşliğinde bir ülkenin nasıl yeniden doğması gerektiğini anlatan kitap "Atatürk’ü de çok etkilemiş" diye iddia ediliyor. Öyle ki birkaç yerde zorunlu okunması için emir verdiği de iddialar arasında. İddia diyorum çünkü Atatürk’ün ne bu kitabı okuduğuna ne de zorunlu kıldığına dair elle tutulur bir kaynak bulamadım. Fakat kitabı okurken birkaç tuhaflık sezdim. Finlandiya kurulurken olan biteni sanki birtakım konferanslar, konuşmalar, nutuklar kendiliğinden hallediyor gibi. Birileri ateşli konuşmalar yapıyor, dinleyenler de konuşulanları hemen uygulamaya koyuyor sanki. Kitabın ütopikliği bence tam burda. Diğer bir tuhaflıksa halkın sefil hâlde yaşamasına sessiz ve tepkisiz kalan yöneticiler, öğüt ve eleştiri dolu bir kitabı okuyunca sefalete karşı savaş başlatıyorlar birden ve halk açlıktan ve sefillikten kurtuluyor! Petrov bu kitapta bir kurtuluşun nasıl olduğunu ya da olacağını açıklamaktan ziyâde birilerinin büyülü sözleriyle, kulağa hoş gelen söylevleriyle sönmüş bir ateşin nasıl yakıldığını anlatıyor. Ama ne yöntem var ne metot! Peynir gemisi lâfla yürüyor. Yalnızca romanlarda, öykülerde olabilecek iyimserlikleri anlatarak bir efsane uyduruyor Petrov.
Yine de kitapta beğendiğim yerler, taze okurun bilinç fitilini ateşleyecek söylevler var. Ama bu kitap taze zihinlere etki etse de parlak bir zihne, çocuklara yazılmış bir masal havası verir gibi geliyor bana. Gerçi okumayan bir ülke olduğumuzu göz önünde bulundurduğumuzda her yerde taze okurlara rastlayabiliriz. Bu kitap da böylelikle daha da efsaneleşir.
·
17 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.