“İnsan bir şeyi bekliyordu, sabahtan akşama kadar bekliyordu ve hiçbir şey olmuyordu. İnsan tekrar tekrar bekliyordu. Hiçbir şey olmuyordu. İnsan bekliyor bekliyor bekliyor düşünüyor, düşünüyordu,şakakları ağrımaya başlayana kadar düşünüyordu. Hiçbir şey olmuyordu. İnsan yalnız kalıyordu. Yalnız,yalnız.” İşte bu cümleler insanın hapishanedeki yaşantısını kısaca anlatıyordu aslında. Ve kim derdi ki bu dört duvar arasından bir satranç dehası çıkacak. Sanırım bunu da yalnızlık yaptırmıştı. Yine insan psikolojisine mükemmel oynayan kitaplardan. 
Stefan Zweig
Stefan Zweig
·
4 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.