Sabahattin Ali, romanlarındaki anlatımlarıyla zirveye çıkmış değerli bir adamdır. Ancak öykülerinde onu farklı bir şekilde görürüz. Ali, öykülerinde insanı yine odağına alır; lakin farklı bir odaktır bu... İroniden oluşan örgüleri alır ve ilmek ilmek kazağı, yani insanı işler. Sırça Köşk adlı eserinde de kendisini yine oldukça toplumcu-gerçekçi bir hüviyette gördüm. Toplumsal sorunlara derinlemesine iniyor, yukarıda belirttiğim gibi ironik detayları ortaya çıkartıyor. İnsanla konuşur gibi, sade, gündelik konuşma dili şeklinde bir yazı dili kullanıyor bu eserinde de... Sabahattin Ali'nin 1947 yılında yayınladığı bu kitap, özellikle kitaba adını veren masal yüzünden yazara sıkıntı çıkarmıştır. "Sırça Köşk" adlı masal, içerdiği eleştiri yüzünden devlete bir baş kaldırı sayılmış ve yasaklanmıştır. Ölümü bile öznesinde devletin bulunduğu bir şaibe olan Ali'nin özellikle dergi yazılarını düşündüğümüzde, hükümetin bu korkusu şaşırtmıyor.
Sırça Köşk, içerisinde 13 öykü ve 4 masal içeriyor. Bu 17 içerikte de ortak tema, Sabahattin Ali'nin günlük hayattaki sıradan kişilere, bu kişilerin sıkıntılarına ve düşük düşünce seviyelerine odaklanmasıdır. Ali'nin karakterleri, gerek cahillikten gerekse şanssızlıktan oldukça trajik ve acıklı olaylar yaşarlar bu kitapta... Doktorların kurnazlığıyla, günümüzde bile bazı yerlerde görebileceğimiz toplumsal sorunları dile getirir. İnsanın kendi eliyle yarattığı dogmatik ve cahil düzene Ali, "Sırça Köşk" ile karşı çıkar, alt metinde verdiği mesaj dayanışma ve direniştir. Yazarımızın genellikle birinci tekil şahıslı anlatımı benimsediğini de görürüz. Bana göre masal bölümüne özellikle "Koyun" ve "Sırça Köşk" masallarına ayrı bir parantez açılmalı... Bu masallarda, şu an bile yaşadığımız düzene karşı çıkmıştır. 74 yıl öncesinden bugünü görmüştür, 74 yıldır aynı düzen işlemektedir sistemin çarklarında... Pek bir şey değişmediğini net bir şekilde anlarız. O yüzden bu masalların özel bir yeri var bence!
·
70 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.