Sıkıntılı, dalgın; çoğunlukla acılı...Edebiyat
Ahmet Erhan... Akdeniz’in içli şairi.
“Sıkıntılı, dalgın; çoğunlukla acılı...”
Daha çocuk yaşlarında ailesini, 70’li ve 80’li yıllarda, siyasi sebeplerle çıkan çalışmalarda yakın arkadaşlarını kaybetti. Gençlik yıllarında Ankara’da kaldığı ev, çatışmaların tam orta yerindeydi. Hep gizlenmek, ister istemez ölümü hatırlatıyordu ona. Belki de bu sebepten sık sık ölüm temalıydı şiirleri. Öyle ki Behçet Necatigil Şiir Ödülü’ne layık görüldüğü gün Edip Cansever kendisine “Evlat ne çok bahsetmişsin, daha gençsin oysa, kimden öğrendin ölümü…” demiştir.
Erhan, şiirleri yaşadığı gibi anlatıyor ama bunu yaparken sık sık farklı kelimelere başvuruyor. Sadece ölümü değil, aşkı da işliyor şiirlerinde.
“Sevgilim, hep var olan yitikliğim benim.”
Şiirlerin geneline yayıldığı üzere bu temada da hüzün hakim.
“Yıldızları soluğumla bir bir ateşleyip
Kandiller gibi başucuna koyabilirim..”
dizesinde içinde birikmiş tutkuyu ve gelmeyen sevgiliyi memnun etme arzusunu anlatıyor olabilir.
Ahmet Erhan’ın tüm şiirlerinin toplandığı 2 ciltlik kitabın tamamından çıkarılabilecek billur gibi parlayan bir gerçeklik, “Ben herkesin iyi bir dünya yaşamasını istiyorum. Ölümümden sonra kendinize ve dünyaya iyi bakın. Sizden biriyim ama bazı şeyleri daha derin yaşadım. Gülüşünüze dünyayı sığdırın. Hissedin yırtıp geçen zamanı. Ama benim kadar delice değil...”
·
82 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.