Zweig’in ilginç ve duygusal bir öyküsüdür. Öykü belki sizi tatmin etmeyebilir ancak savaş döneminin ruhunu yansıtması, çaresizlik ve nefreti işliyor olması bakımından önemlidir bu eser. Yarıda kalmış yasak bir aşk da bu üçlünün arasında işleniyor. Bunu 40-50 sayfada yapmaksa büyük bir başarı.
Hatırlıyorum kendini anlattığı bir yazısında 200 sayfayı 100’e onu da 50’e nasıl indirdiğini anlatmıştı bizlere. Gereksiz gördüğüm her şeyi yazdıktan sonra atarım ben sorun olmaz diyordu. En son kalan ise beni en iyi yansıtan yazıdır diyordu devamında. Bu da onun neden en iyiler arasında olduğunu açıklıyor sanırım.
Demek ki neymiş? Zaman her şeyin ilacı DEĞİLMİŞ. Bazen de olmuyormuş işte. Araya mesafe girer, insan girer, ayrı kalınan uzun zaman girer. Hani filmde de dediği gibi bazen ayrılmak kalana değil gidene de acı verir. Sonu böyle değildi de ne yapalım şimdi. Etkileyici bir hikayedir ancak tatminsizlik yaşatabilir. İyi okumalar dilerim..
·
5 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.