Ayfer Tunç özellikle youtube’da takip ettiğim bazı kanalların sürekli önerdiği yazarlardandı, birkaç ay önceye kadar ismini duymamıştım. Aziz Bey Hadisesi yazarla tanışma kitabım oldu ve çok da güzel oldu iyi ki okumuşum diyorum.
Zeki'nin meyhanesinde tambur çalan Aziz Bey’in, Zeki'nin Aziz Beyi tartaklayıp dışarı atmasıyla başlayan kitap Aziz Bey’in hüzünlü hayatının en baştan anlatılmasıyla devam ediyor.
Kısa bir roman olsa da yazarın, karakterlerin psikolojik tahlillerini başarılı şekilde kağıda dökmesiyle dolu dolu hissettiren bir eser. Evet başlarda yazarın bazı cümlelerini fazla süslü buldum, bu kadar cümleyi uzatmaya gerek var mıydı dedim ama geneli değerlendirdiğimde beni edebi anlamda oldukça tatmin eden bir eser oldu. Ayrıca gayet akıcıydı sonunu kitabın başından bilseniz de sürükleyiciliğini hiç kaybetmedi.
Aziz Bey’e bazen acıdım bazen üzüldüm ama en çok kızdım. Bu kadar kibre, bencilliğe, gurura, yersiz öz güvene, umursamazlığa gerek var mıydı? Tüm hayatı boşa geçti Aziz Bey’in, eline geçen fırsatları değerlendiremedi, her şeye geç kaldı, hep kaybetti en sonunda da benzemekten en çok korktuğu kişiye benzedi. Ama tüm karakterler bir yana beni en etkileyen kişi Vuslat’tı. Çünkü Vuslat’a elimi uzatsam tutabilecek gibiydi, o kadar hayatın içindendi. Onun gibi fark edilmeyen, umursanmayan, örselenen, yalnız kalan o kadar fazla kadın var ki. Ah Aziz Bey; Maryam için nelerden vazgeçtin, Vuslat’ı ise unuttun, değerini bilemedin. Okurken kitabın içine girip Vuslat’a kocaman sarılasım geldi. Değeri bilinmeyen, bilinse de artık geç olan bu kadınların ömrü keşke böyle kişiler yüzünden tükenmese.
Aziz Bey Hadisesi bana hiç beklemediğim şekilde dokundu çünkü çok gerçekti, hayatın kendisiydi. Yazarın diğer kitaplarını da okumak için sabırsızlanıyorum. Okumayanların bir şans vermelerini çok isterim, pişman olacağınızı hiç düşünmüyorum. Yazara başlangıç için de ayrıca güzel bir seçim olabilir.
·
7 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.