Yazdım, sildim defalarca. Çalıkuşu öyle bir kitap ki, bir okuyan bir daha kopamıyor. Reşat Nuri'nin bu eseri öyle başarılı ki! Tam anlamıyla bir baş yapıt.
Feride, anne küçük yaşlarda kaybediyor. Babasının işi gereği de teyzesinde kalıyor. Akrabaları Feride'yi adeta sarıp sarmalıyor. Daha sonra babasını da kaybeden Feride büsbütün yalnızlaşıyor. Hırçın, hareketli, aynı zamanda içe kapanık bir insan... Kitap Feride'nin akrabalarıyla ilişkilerini, öğretmenlik hayatını anlatıyor.
Reşat Nuri bu eserinde bize iki manzara sunmuş: İstanbul ve Anadolu. Yazıldığı dönem göz önünde bulundurulunca bu iki manzara arasındaki yaşayış farklılıkları çok etkileyici gerçekten. Yazar da bunu başarıyla aktarmış. Ayrıca hiyerarşik düzendeki problemlere de değiniyor. Bu bakımdan da dönemi tanımaya yardımcı bir kitap diye düşünüyorum. Anlatılan olaylar, kurgulanış şekli başlı başına mükemmel, verilen mesaj, dönem manzaraları, insan ilişkileri de çok başarılı işlenmiş. Kitabı okuyunca insan yıllar geçse de değişmiyormuş, dedirtiyor.
Feride'nin ağzından anlatılan kitapta çok sevdiğim bir cümle vardı, onu da paylaşıp paragrafı noktalıyorum:
"İnsan, yaşadığı yerlerde beraber bulunduğu insanlara görünmez ince tellerle bağlanmış; ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye, kopan keman telleri gibi acı sesler çıkarmaya başlar, her birinin gönlümüzden kopup ayrılması, bir ayrı sızı uyandırırmış. Bunu yazan şair ne kadar haklıymış!"
#feride #çalıkuşu #kitaptavsiyesi #kitapyorumu #reşatnurigüntekin #alıntı #altıçizilicümleler #türkedebiyatı
·
28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.