Jean Christophe Grange. 4 yıl aradan sonra kitaplarına dönme fırsatı bulduğum, önceki yıllarda beklenti seviyesiyle çıtayı yükseltmiş, o muhteşem 12’lik serinin sonrasında herkesin de beklentisi seviyesini yükselttiğini düşündüğüm Ölüler Diyarı kitabıyla beraberdik.
Önce bir sitemle başlayacağım. Şu orijinal kapakla kullanılan kapak arasında. Dostlar burası, bu ülke oldukça muhafazakardır. Farklı yerlerden farklı konularla gelmeyiniz. Bu ülkenin birçok genci muhafazakardır ve bunun açıklıkla, kapalılıkla bir ilgisi yoktur. Birileri afkurmadan ben söyleyeyim de. Bu yüzden orijinal kapak yerine biraz daha hassas davranılması tamamen normaldir. Ayrıca 25 yaşına geldim, elimde kitabın orijinal kapağıyla dolaşsam valideme durumu açıklayamam. 25 önemli değil 75’de olsak durum bu. Zorunuza mı gidiyor. Oh olsun. Beğenmeyenle işimiz olmaz, kalan sahalar bizimdir.
Kitap ise etkileyici ve bir o kadar da cesaret kırıcı. Ben bol cinayet, bol aksiyon bekledim ama ilk bölümün o heyecanlı kısmı diğer iki bölüme etki etmemiş desem sanırım okuyan kardeşlerim bana karşı çıkmayacaktır. Gerek işlenen cinayetler gerek cinayete kurban gidenler ve gerekse de cinayet türü bana bir yerden tanıdık geldi ama anımsayamadım.
Stephane Corso ise bu cinayetleri araştıran amir olup, kitapta bizimle beraber ilerliyor. Yazarların acıyıp önceden durum bildirgesi yapmadığı; okuyucu ile kahraman kişinin aynı çizgide ilerlediği romanlar daha etkili oluyor. Grange de bunu fark edince güzel işlemiş haliyle.
Kitapta çok sıkça tekrarlanan pornografik ögeler ve sadomazoşizm (ikisini de doğru yazmışımdır umarım) biraz mide bulandırıcı. Hoşuma gidince çağdaş gitmeyince ne oluyorsam ben oyum. Hoşuma gitmiyor, gitmek zorunda da değil bence. Neyse beklentim o kadar yüksekti ki adeta yazara kırıldım, içerledim. Bilemiyorum güzeldi ama bana iyi gelmedi. Çıtayı çok çıkarınca o beklenen etkisinin çok altında kaldığını düşündüm sanırım ve bu duygudan da kurtulamadım.
Hepimize keyifli okumalar, hayırlı geceler dilerim..
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.