Bir Özyaşamöyküsü, 1970 yılında New Yorker dergisinde bir otobiyografi niteliği taşıyan denemeler olarak yayına sunulmuştur. Hayatta insanların kendi yaşamlarını anlatmasını dinlemek gibi keyifli şeylerin pek az bulunduğu kanısındayım. Bütün roman, öykü, sanat ve diğer herşeyin herhangi bir bireyin Özyaşamöyküsünde saklı olduğu fikri ile de bunu destekliyorum. Bu yüzden "Borges ve Ben" tam puanı hak ediyor.
Bence kitabı, en önemlisi de Borgesi iyi yazar yapan özelliğini kendisinin dilinden olduğu gibi aktarıyorum: "Ne benim için hiçbir anlam taşmayan seçkin bir azınlık için yazıyorum ne de "kitleler” diye tapınılan o platonik varlık için. Demagogun gözünde çok değerli olan bu iki soyutlamaya da hiç inanmıyorum. Ben kendim ve dostlarım için yazıyorum, bir de zamanın geçmesini kolaylaştırmak için."
Borgesle tanışmam yıllar önceye dayanıyor, fakat okumaya ilk bugün "Özyaşamöyküsü" ile başladım. Başlangıç kitabı olarak da en iyi seçim, çünkü Borgesi kendi dilinden dinlemek serüvenin de rotasını çizmek demektir.
Kitaptan önemli, ilginç ve bir o kadar da dikkat çekici yerlerden notlar alarak daha aydınlatıcı inceleme sunmayı düşünmüştüm. İlk sayfalarda başlamıştım da. Sonrasını üşengeçliğime bağışlıyorum. Bir nevi kitabın akıcılığının da buna etkisi oldu diyebilirim. Kitap içeriğini, olayalar örgüsünü derli toplu şekilde ele almak da pek huyum değil. O yüzden bir bakıma Borges'in "Özyaşamöyküsü"e özendiğimi söylemekle yetineceğim.
Amerika'dan Avrupa'ya, şehir şehir sanatla, edebiyatla dolu bu zengin Özyaşamöyküsü her okucuya bir farkındalık sunacağına eminim.
·
193 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.