Muhabbet Sürermiş Bir Rüzgar KadarŞiir
Şairin uçurtmasını yırtan bir rüzgarla başlıyor her şey. Ne oluyorsa bu rüzgarla oluyor. Önce şairi alıp tarif edilmez güllerin yankısı gözlere vuruyor. Şair bu gözleri, ölenlerin bir zamanlar niçin yaşadığını anlaması için bir gün kendi gözlerine bakmaya davet ediyor. O gözler şairin gözlerine bakmayınca; rüzgar, bir deniz kıyısında anlaşılmaz seslerle şairin şahdamarına giriyor. Başını Hızır’ın dizinde gören şair, kapkaranlık bir kuyu olarak başlayan bir uykuya düşüyor. Tam kırk saat boyunca berrak rüyalardan geçip de dirilince, gördüğü rüyaların hakikatlerini aramak için Tâhâ'nın kitabına uzanıyor. Dünyanın başlangıcından yaşadığı âna kadarki zaman içinde kelimelerle gezinen şairimiz; diyarlardan, hanlardan, elçilerden aldığı gülleri muştu gibi biriktire biriktire yaşadığı zamana geri dönüyor. Artık muştuları dile getirmenin vakti de gelmiş olunca, kaleminden bir adağın kanı gibi dökülen sözleri kendi zamanına adıyor. Sevincinden ayinler, kutlamalar yapan şair, davetlilere ilahi çeşmelerden şaraplar sunuyor. Ayinler bitince, bir gelin duvağından kopup da onu buralara kadar getiren rüzgara borcunu ödemek adına -çünkü rüzgar olmasaydı aşk olmayacaktı- tekrar açıyor defterini ve aşkın kitabı olan Leyla ile Mecnun’a son kez gerçek anlamını veriyor. Ateşle dans ede ede bu ödevini bitirdiğinde ise, artık alınyazısının saati çalmaya başlamıştı. Artık rüzgar ait olduğu yere gidecek; şair dünyayı en büyük şiirden mahrum bırakacaktı.
Rüzgar belki de içimizdeki ruhtur; Allah’ın nefesi…
··
436 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.