Uzun süredir her zaman gördüğüm ama okumaya korktuğum bir kitabı bitirmiş bulunmaktayım. Oğuz Atay'ın harika derecede tahlil yaptığını belirtmeden geçemeyeceğim. Gerek Selim Işık'ı okurken, gerekse Turgut Özben'i okurken kendimi onların düşüncelerinde buldum, onların duygularını hissettim bizzat. Açık sözlü olmam gerekirse bazı yerlerde sıkıldım (bir 50 sayfa kadar noktanın olmadığı yerler vardı). Belki de bu şu an sahip olduğum etkenlere bağlıdır. Her şeye rağmen kendimi farklı insanların iç dünyasında bulduğum, onların söyleyemediklerini, sakladıklarını anladığım ve neden tutunamadıklarını gördüğüm bir kitap oldu. Turgut Özben "Tutunamayanların romanı biter mi?" yazmış mektubunda. Bitmez ama bu kitabı okuyan her insan içinde bir parça 'tutunamayan' taşır...
·
16 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.