“Fakat nereye gittiğimizi bilmememiz için kör olmamıza gerek yok.”
Saramago’dan ikinci okuduğum kitap serinin devamı olan Görmek oldu. Bittiğinde yazarın diğer kitaplarını da okuma isteği duydum. Körlük kadar beni etkilediğini söyleyemem; yine de güzel bir kitaptı.
Yine isimleri bilinmeyen kişilerle kurulmuş bir hikaye okuyoruz. İnsanlarının isimlerinin bir önemi yok yazara göre, karakterlerini nitelemelerle anlatmayı tercih ediyor...Yine tipik olarak Saramago özelliğiyle ilerliyor kitap: diyaloglar virgüllerle... Ben, yazarın bu kendine has üslubunu seviyorum. Hem onu başka bir yere koyuyor hem de isimlerden çok konuya odaklanmayı sağlıyor. Kitabın yarısına kadar ilk kitapla bir bağlantı yok, sonrasında konu bağlanıyor. Konuya çok girmek istemiyorum ama kısaca değineceğim. Seçimde başkentteki halkın neredeyse tamamı boş oy kullanıyor ve anayasal bir hak olan bu durum hükümet tarafından başkaldırı olarak değerlendiriliyor. Olaylar bunun üzerine kurulmuş...
Eser, beraberinde size sorularla geliyor. Yine topluma ve insana bir eleştiri söz konusu. Girişte yaptığım alıntıda da olduğu gibi insanoğlu artık fiziken görüyor ama gerçek manasıyla görüyor mu? Bu soru kitabın merkezinde sanki. Zaten Körlük kitabında da bir salgınla kör olan insanlar hakikatte görebiliyor muydu konusu irdeleniyordu. Görmek için, aynı sorunu farklı bir açıdan ele alan bir eser diyebiliriz. Zaten hikaye ancak ortalarda bağlansa bile, seri kitaplar olmalarının sebebi de bu bence.
Görmek ve aslında Saramago, doğru kabul edilenleri sorgulatmaya devam eden, insanı düşünmeye sevk eden, ona eleştiri ve aslında nasihatlerle dolu bir hazine. Okumamış olan herkese sakin bir zamanda Körlük ve Görmek’i okuyup insan ve toplum üzerine düşünmelerini öneriyorum.
·
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.